ЛитМир - Электронная Библиотека
A
A

- А што такоя "вiншую"?

- Поздравляю, - перакладаю я на мову нашай нацыянальнай меншасьцi.

- Так бы i пiсал. А Вiнцэсь - эта што? Фамiлiя?

- Iмя.

- Да нет такова iмя, - гаворыць яна з сумесьсю ўквеленасьцi й шкадобы. Дурут тока галаву.

Тэлеграму яна ўсё ж прымае, ды потым высьвятляецца, што мае высiлкi пайшлi тунна, бо тэкст, каб не пакрыўдзiць нацменшасьць, пераклалi на "общепонятный". Дзякаваць Богу, што хоць ня сталася, як з адным мастаком, якому таксама пераклалi й замест паведамленьня пра хаўтуры атрымалася запрашэньне на "халтуру".

Праўда, гэткiя пераклады рабiлiся яшчэ ў БССРы. У сувэрэннай Рэспублiцы Беларусi новыя праблемы.

- Напiшы унiзу цiлiграмы адрас i фамiлiю, - кажа паштарка.

Потым яна доўга й падазрона разглядвае блянк.

- Как фамiлiя? Арлой?

- Арлоў. На канцы - "у" кароткае.

- Нет такой буквы, - акурат, як у тэлеперадачы "Поле чудес", адразае паштарка.

Я - чалавек рахманы. Дастаю нататнiк, малюю "й" i "ў" i даходлiва тлумачу розьнiцу.

Ня ведаю, дзе асела ў яе тое, што я ўтлумачваў, але ў галаве надзейна зачапiлася, што я ўспадчыў ад бацькi незвычайнае найменьне - Арлой.

Заходжу наступнага разу ў аддзяленьне, i паштарка ўсьмiхаецца мне, як старому знаёмаму, ды гукае нейкую Надзю.

- Арлой прышол, апяць журналы не данесьлi.

Зь нетраў аддзяленьня выплывае раззлаваная Надзя.

- Што вы ўсё ходзiце? Там у вас яшчо какой-та Садовскiй жывёт. Тожа ходзiт. Навыпiсывалi журналав па-бiларускi, а цiпер варуют адзiн у аднаво iз яшчыкав...

Недалёка ад пошты жыве крамяны дзядзька, зь якiм нас зблiжае тое, што ў яго таксама рэдкае мяно.

У гiстарычныя трыццатыя гады iдэёва загартаваныя бацькi ахрысьцiлi сына Камiнтэрнам.

Ня ведаю, як было зь лексыкай у фiрме, у гонар якой яго назвалi (мо там сыпалi выключна антыдзюрынгамi й пасылалi на эмпiрыякрытыцызм), а ў нашага Камiнтэрна ўлюбёнае слаўцо, перапрашаю, "блядзi".

Зноў адключылi на тыдзень гарачую ваду - "Блядзi!"

Паднялi кошт на гарэлку - "Што робяць, блядзi!"

Абвясьцiлi Каляды выхадным днём - таксама "блядзi", але з адценьнем павагi.

Ня ведаю, што там чынiлася ў бальшавiцкiм Камiнтэрне, а наш дзядзька Камiнтэрн - вечна нападпiтку. Часам ён насмоктваецца да божае моцы й можа забурыцца проста пасярод дарогi.

- Зноў Камiнтэрн напiўся, - кажуць тады жанчыны ў ягоным двары й просяць мужыкоў завалачы жлукту дахаты, бо дзядзька мае адметную рысу: завалiўшыся на дол, уяўляе, што ён ужо дома, i, палохаючы мiнакоў, пачынае распранацца да майткоў.

У нашай Серабранцы ня менш цiкавага, чымся ў Фолкнэравай Ёкнапатофе.

Але на сёньня я закругляюся, бо да мяне зрабiў вiзыт знаёмы мастак, i мы зь iм глынем кавы, а потым ён натхнiцца й што-небудзь намалюе ў Нашай Нiве, i гэта разам з маёй пiсанiнаю выклiча ў часткi чытачоў новую порцыю здаровага абурэньня.

А таму, як звычайна кажуць у Ню-Ёрку, гуд бай!

Або, як звычайна кажуць у нас у Серабранцы, у Менску, у незалежнай Рэспублiцы Беларусi, до свидания!

Люты, 1992 г.

2
{"b":"81412","o":1}