ЛитМир - Электронная Библиотека

– Odpowiem – powiedział spokojnie Jupiter, specjalnie rozwlekając słowa – ale pan przestanie na nas wrzeszczeć. Chyba że jesteśmy zatrzymani na czterdzieści osiem godzin. Wtedy trzeba by powiadomić naszych rodziców.

Mat uspokajał się. Wiedział, że przeholował. Ta trójka denerwowała go jak mało kto. Zawsze były z nimi kłopoty.

– Co wam powiedział Roberts?

– On nam nic nie powiedział – wtrącił Crenshaw – on NAS wypytywał.

– O co? – oczy Mata lśniły niczym dwie lufy wyczyszczonych na glanc pistoletów.

– O biuro turystyczne Palermo Travel – Jupe przełknął ślinę.

– Wybierał się w podróż? Sam nie mógł do nich pójść? Nie rób ze mnie idioty, Jones!

– On nie robi – zaczął Bob, ale umilkł pod wpływem iskier sypiących się z oczu sierżanta.

Jupiter wziął się w garść.

– Chętnie panu wyjaśnię parę spraw. Ale powtarzam: proszę nie mówić tym tonem. A ponadto ja też pana o coś zapytam, dobrze? – Mat nie miał wyjścia. Postawił szklankę, zmiótł rękawem rozlaną wodę. Skinął głową. Był wyraźnie wykończony. – Rzeczywiście, Benjamin Roberts zadzwonił do nas. Prosił, byśmy przyjechali do zoo przed pawilon żyraf. Ale miało to związek z akcją w starym porcie. Roberts o tym wiedział…

– Nie wiem od kogo! – Mat podparł głowę na dłoni.

– Nieważne. Interesował się też paroma sąsiadami Clarissy Montez. Chciał dopaść zabójców wróżki. Obserwował włoską dzielnicę… – Jupiter zawahał się. Nie chciał zdradzić zbyt wiele, ale jak inaczej wyciągnąć z sierżanta całą prawdę o Mortimerze? Bez tych informacji utkwią w martwym punkcie. Dosłownie w martwym.

– Pytam wyraźnie: o co chodziło Robertsowi? – Mat zapatrzył się w muchę łażącą po szybie.

– O takiego jednego faceta – wycedził Pete. I choć nie była to prawda, w jego głosie nie zadźwięczała żadna fałszywa nuta. – Był z wami. No, z policją. Na nadbrzeżu. Elegant w beżowym garniturku. Podobno nie wie, jak się nazywa!

Mat ze zdumieniem, pochylił się nad biurkiem.

– To pan Prosper Osborne. Adwokat z kancelarii Johnson and Urkel.

Trzej Detektywi spojrzeli po sobie. Jupiter dotknął czubka nosa. W ich “języku bez słów” gest ten oznaczał: nic nie mówić.

– Doprawdy? – Jupiter przełknął ślinę. – A kogóż to reprezentował szanowny adwokat? Tych biednych Meksykanów z motorówki?

Mat czochrał włosy. Niepotrzebnie wdał się w dyskusję.

– Ja tu zadaję pytania? Zgoda?

Skinęli głowami.

– Ale pan… jakże mu tam… Osborne jest przyjezdnym. Nie mieszka w Rocky Beach. Wiemy, bo nas odwiedził – zaryzykował Bob.

– Milczeć! – wrzasnął Wilson. Jego spokój znikł tak nagle, jak się pojawił. – Do diabła z Osborne’em! Tylko straciliśmy przez niego czas. W motorówce miał być przemycany towar z Antyli Holenderskich!

– Towar? – jęknął Pete, łapiąc się za głowę. – Jaki towar?

– Narkotyki. Heroina. Ale niczego nie było. Tylko paru brudnych Meksykanów.

Jupiter myślał z szybkością odrzutowca.

– A broń?

Mat zaciskał i rozluźniał pięści. Wyglądało to tak, jakby dusił kogoś niewidzialnego. Bo widzialny akurat się nie zmaterializował.

– Jaka broń? Do diabła! Już wczoraj o to pytaliście!

– Myśmy myśleli, że pan zastawił pułapkę na handlarzy – zaszemrał Bob. Był bliski omdlenia.

– Każdy myślał o czym innym – powiedział łagodnie Crenshaw. – Czy ten… Osborne sam do pana przyszedł z informacją o narkotykach?

Mat kręcił głową. Był kompletnie skołowany.

– Nie. Zatrzymaliśmy go po tym telefonie…

– Jakim?

– Ktoś zatelefonował na komendę, że w hotelu “Grazia Piena” we włoskiej dzielnicy mieszka pod osiemnastką facet, który wie o przemycie heroiny – relacjonował drewnianym głosem George Lawson. – Sam przyjąłem meldunek. Na miejscu okazało się, że to adwokat o nazwisku Osborne. I że to on śledzi narkobiznes!

– A to ci… mysza! – sapnął Pete. – Wykołowała wszystkich!

Z przesłuchania nic nie wynikło. Chłopcy nie puścili pary z ust. Wiedzieli jedno: Mortimer nie zdradził. Ratował własną skórę, bo ktoś z hotelu naprowadził policję na fałszywy trop. Ale dlaczego? I kto?

W Kwaterze Głównej ekran komputera migał czerwoną kopertą.

– Pilny e-mail! – Jupiter wskazał palcem. – Mam nadzieję, że to nie kolejne wyznanie miłosne którejś z panienek Pete’a.

Poczta była jasna i krótka: “Policja nic nie wie. Będę występował jako Prosper Osborne. Zmieniam hotel, bo tu ziemia pali mi się pod nogami. Mam nadzieję, że na posterunku wszystko się wyjaśniło. Mortimer”.

– Nawet zaakceptował Disneyowskie imię! – ucieszył się Bob. – Ciekawe, skąd nadaje.

Pete wzruszył ramionami.

– Teoretycznie z każdej kawiarni internetowej. Ale prawdę mówiąc, straciliśmy go z oczu. Ma nad nami przewagę.

– Aż mu się forsa wyczerpie! – warknął Jupiter. – I co my właściwie wiemy? Zjawia się facet. Mówi, że stracił pamięć. Mieszka w szemranym hotelu we włoskiej dzielnicy. Idziemy do wróżki, ale Clarissa Montez siedzi z dziurą w czole. Pod jej nogami znajduje się parę skrzynek broni… której nie ma. Pod podłogą jest tajny schowek, pusty jak moje szare komórki…

– Jest jeszcze para grubasów: Graziella i Vincenzo Pergola. I ich przyjaciółka Juanita, pracująca w biurze podróży Palermo Travel – dorzucił Pete.

– I niejaki Roberto Montalban, związany z tym biurem. Oraz, jak twierdził nasz przyjaciel-nieboszczyk, dziennikarz z CBS-Radio – Solo Catalucci. Z prawdziwego Palermo na Sycylii. Albo z wyspy Malta na Morzu Śródziemnym! – dokończył Bob z miną nieszczęśnika.

– Sądzę, że Włosi chcą wykończyć naszego pana myszka. Ale nie wiem, dlaczego! -jęknął Jupiter Jones kompletnie załamany.

Pete, ku zgrozie pozostałych, roześmiał się.

– Mówisz jak Snoopy z komiksu o “Fistaszkach”: pobiłem wszystkich gangsterów. A nawet kota z sąsiedztwa!

13
{"b":"91124","o":1}